Arkusz analizy mechanizmu

Arkusz wypełnia cała grupa po ujawnieniu kart. Ma zapobiec redukowaniu analizy do cech charakteru poszczególnych postaci.

1. Jednostka

• Jak postać zdefiniowała sytuację?
• Jakie informacje zauważała ze względu na swoją rolę?
• Jakie informacje ignorowała albo racjonalizowała?
• Jakie potrzeby psychologiczne zaspokajało stanowisko: status, przynależność, kontrolę, domknięcie, bezpieczeństwo?
• Jak postać przesuwała odpowiedzialność?
• Czy wystąpił dysonans między przekonaniem a działaniem? Jak został zredukowany?
• Jaki koszt poniosłaby za odmowę albo zmianę stanowiska?

2. Grupa

• Jaka norma była jawna, a jaka faktycznie nagradzana?
• Czy wystąpił dowód społeczny, polaryzacja albo pluralistyczna ignorancja?
• Kto był punktem odniesienia dla właściwego zachowania?
• Jak grupa definiowała „swoich” i „obcych”?
• Czy istniała bezpieczna rola krytyczna?
• Jakie rytuały, symbole albo historie wzmacniały tożsamość?
• Czy członkowie przeceniali jednomyślność?

3. Organizacja

• Kto kontrolował ludzi, dane, budżet, awanse, skargi i komunikację?
• Jak cel strategiczny zmienił się po przejściu przez szczeble?
• Które mierniki można było optymalizować pozornie?
• Jaki był realny kanał korekty?
• Czy stanowisko było przenaszalne?
• Co organizacja zyskiwała na problemie, który miała rozwiązywać?
• Które rozwiązanie tymczasowe tworzyło zależność od ścieżki?

4. Otoczenie instytucjonalne

• Która instytucja publiczna powinna wykonywać legalną funkcję?
• Czy tolerancja była symetryczna?
• Jakie zasoby zewnętrzne obniżały koszt działania organizacji?
• Czy instytucje zaczęły zależeć od prywatnej zdolności ruchu?
• Jak obecność organizacji zmieniała zachowanie osób trzecich?
• Czy istniało niezależne źródło informacji?

5. Łańcuch przyczynowy

Grupa zapisuje ciąg w formacie:

Warunek → interpretacja → decyzja → bodziec → zachowanie → bezpośredni skutek → skutek polityczny → informacja zwrotna.

Dla każdej strzałki należy podać:

• empiryczną podstawę;
• alternatywne wyjaśnienie;
• poziom pewności;
• minimalny kontrfaktyczny bezpiecznik.

6. Test intencji

Nie wolno wyprowadzać intencji wyłącznie ze skutku. Grupa ocenia oddzielnie:

• treść wypowiedzi;
• wiedzę o ryzyku;
• powtarzalność skutku;
• korzyść po skutku;
• reakcję na ostrzeżenie;
• możliwość zapobieżenia;
• próbę ukrycia albo korekty;
• zgodność między deklaracją i systemem nagród.

7. Test proporcjonalności reakcji

Każde proponowane zabezpieczenie należy ocenić według:

1. podstawy prawnej;
2. konieczności;
3. najmniejszej wystarczającej ingerencji;
4. równego stosowania;
5. możliwości odwołania;
6. czasu obowiązywania;
7. ryzyka nadużycia samego zabezpieczenia;
8. wpływu na materiał dowodowy;
9. wpływu na osoby niezwiązane z nadużyciem;
10. odwracalności.